சங்கு கொண்டே இங்கு ஊதுவோமே...

சங்கு கொண்டே இங்கு ஊதுவோமே...

கவிதைப் பின்புலம்:

ஆர்குட் தமிழ் குடும்பத்தில் திரு.சசி கலா என்பவர் “முதல்வன் - கருணாநிதி” என்ற கீழ்க்கண்ட கவிதையை பதிவு செய்திருந்தார். அதற்கு எதிர்வினையாக இயற்றியது இது. அவரது கவிதை: ஆயிரம் பேரொளி அபிநயம் !! அரும்தமிழ் காவலன் கண்டான்.! 'தஞ்சை பெருங்கோவில்" ஆயிரம் ஆண்டு காப்பியம் ஆனது !!! காவியம் ஆனது! கவிகள் உள்ளவரை "கலைஞர்" உண்டு!! இல்லை! இல்லை !! தமிழ் உள்ளவரை "தலைமகன்' உண்டு! அகிலம் புகழ "ஆயுள் முதல்வன்" வாழ்வான் !!வாழ்வான் !! எங்கள் "முதல்வன்" என்றும் வாழ்க!! நடக்கும் நாயகன் நலமுடன் வாழ்க!! முத்தான மு. க. சத்தான காவியம்!! மக்கள் மனதில் நீங்கா ஓவியம்!! ஆயிரம் தலைமுறை வாழ்த்தும்!!! வணங்கும் !! கருணாநிதி!! இல்லை இல்லை !! " கருணா நதி !! கங்கை என வற்றாது....அவன் புகழே!! முச்சங்காய் இக்கவிதை மூன்று பகுதிகளாக இங்கே பரிணமித்ததன் காரணம்: முதற்சங்கம் அமுதூட்டும்; மொய்க்குழலார் ஆசை நடுச்சங்கம் நல்விலங்கு பூட்டும்; கடைச்சங்கம் ஆம்போ ததுஊதும்; அம்மட்டோ? இம்மட்டோ? நாம்பூமி வாழ்ந்த நலம்! - பட்டினத்தார் நன்றி: எழுதத் தூண்டிய திரு.சசி கலா அவர்களுக்கும், ஆர்குட் தமிழ் குழுமத்திற்கும் http://www.orkut.co.in/Main#CommMsgs?cmm=8383044&tid=5521034039879975108

***

தங்கத் தமிழ் மன்னவனை      தரணி போற்றும் மும்முடியை தஞ்சையிலே கோயில் செய்த      சிங்கமந்த ராஜ ராஜனை மங்கு புகழ் செய்ய      மானிலத்தில் யாரும் உண்டோ? ஆயிரம் ஆண்டு கண்டால்       யாருந்தான் விழா எடுப்பார்! பொங்கு தமிழ் மக்களிடம்      பொய் வேடம் போட்டாலும் அந்த அந்த வேளையிலே      அரசாங்கம் விழா எடுக்கும்! எங்கும் நடப்பது தான்       இதிலென்ன பெருஞ் சிறப்பு? எந்த அரசாய் இருந்தாலும்       இந்த விழா எடுக்காதா? சிங்களம் வென்று நின்ற      செந்தமிழர் நம் மண்டலம் இன்று கண்ணீரைச் சிந்த      இறையாண்மை பேசி விட்டு தம்புகழ் தேடி நின்றால்      மங்களம் தான் பாடோமா? பங்கம் இங்குச் செய்தாரை       சங்கு கொண்டே ஊதோமா? வாயுரை வாழ்த்த வந்த       வள்ளலார் கவிமார் எல்லாம் தாயினை வாழ்த்தி நிற்பார்       தமிழினை வாழ்த்தி நிற்பார் ஆவுடை கோயில் கண்ட       அரசனை வாழ்த்தி நிற்பார் நாவுடைக் கயவர் தானே       நச்சினைப் பேணி நிற்பார்!!! ஆயிரம் ஆண்டு கண்டது       ஆவுடையார் கோயில் ஐயா பாயிரம் யாருக்கு இங்கே?       பஜனைகள் யாருக்கு இங்கே? தாயகம் வாழ வைத்த       தஞ்சை மன்னன் எங்கே? நோயிலும் தற்புகழ் தேடும்       தன்னல நெஞ்சம் எங்கே? ஆயிரமாம் வருட விழா       ஆனந்தமாய்ப் பங்கு கொள்ள வாய்த்ததே வாய்ப்பு என்று       வணங்குதல் பணிவின் மாண்பு! வாய்ப்பிலே வந்ததற்கு எல்லாம்       வாழ்த்துரை தேடித் தேடி பாயினைப் பிராண்டி நின்றால்       பாடாரோ கடைசிச் சங்கு? ஆருரார் இசைச் சங்கமமாய்       ஆடல் வல்லானுக்கும் இங்கே ஆயிரம் நாட்டியக் கலைஞர்       ஆடியமை வாழ்த்தவே வேண்டும்! சாதனை செய்த புதல்வி       சத்தியமாய் பத்மா இங்கே! ஆவன செய்தல் வேண்டும்       அவருக்கும் கல்லில் எழுத்து! தேவனைப் பாடிப் பாடிப்       திசையெலாம் இறை முழக்கம் பாவனை காட்டிக் காட்டிப்       பாவையர் செய்த நடனம் சாவதே இல்லை தமிழில்       சங்கங்கள் என்றுமே உண்டு ஆவுடையான் அருளே எங்கும்       அருந்தமிழருக்கு நிற்க என்றும்! ஆலயச் சங்கமம் என்றும்       அருளினை வளர்த்தல் வேண்டும் ஆணவம் அழிந்து ஒழிந்து       அடக்கந்தான் மலர வேண்டும் மானுடம் பெருகி நின்று       மனிதர்கள் சிறக்க வேண்டும் தானெனும் அகந்தை அழியச்       சங்கொலியே முழங்க வேண்டும்!!!

***

கலைமகள் என்ன விலைமகளா?

கருணாநிதிக்கு நோபல் பரிசு...

செய்தி: /////தமிழக முதல்வர் கருணாநிதியின் எழுத்துக்களை ஆங்கிலப்படுத்தி, அவற்றை நோபல் கமிட்டியின் பரிந்துரைக்காக அனுப்ப 12-பேர் அடங்கிய ஒரு குழு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தக் குழுவுக்கு பாரதியார் பல்கலைக்கழகத்தின் துணைவேந்தர் ஜி.திருவாசகம் தலைவராம்.

இந்தக் கமிட்டியின் பிற உறுப்பினர்கள்:
1. கவிப்பேரரசு வைரமுத்து
2. அகத்தியலிங்கம்
3. மருதநாயகம்
4. வி.முருகன்
5. பி.கே.பழனிச்சாமி
6. கவிஞர் தமிழச்சி தங்கபாண்டியன்
7. ரமணி
8. கவிஞர் சிற்பி பாலசுப்ரமணியம்
9. கயல் விழி
10. எம்.ரவிச்சந்திரன்
11. சி.சிவசண்முகம்
கருணாநிதியின் எழுத்துகளை (கவிதைகள், கட்டுரைகள், [முரசொலிக்?] கடிதங்கள்) பாரதியார் பல்கலைக்கழகம் மொழிமாற்றி வெளியிடுமாம். இதற்கு ரூ. 10 லட்சம் பணம் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.
http://www.hindu.com/2008/07/07/stories/2008070759541000.htm
///////////////

கருணாநிதிக்கு நோபல் பரிசு….

கெடக்குறதெல்லாம் கெடக்கட்டும்
கிழவனைத் தூக்கி
மணையிலே வைன்னாங்களாம்….

அதற்காக:

கலைமகள் என்ன விலைமகளா?

தத்தென்று பித்தென்று        தமிழிலே எழுதினால்               தத்துவம் ஆகி விடுமா? பத்து இலட்சத்தில்         பலர்கூடிப் பிதற்றினால்                முத்தாக மாறி விடுமா? சத்தில்லா சொற்றொடரும்         தரமற்ற கவிதையும்                சங்கத்தமிழ் ஆகி விடுமா? பித்தளை ஈயம்         பெருங்காயப் பாத்திரம்                தங்கமென்று தேறி விடுமா? எத்தனை காலத்து         இலக்கிய மரபுகள்                முத்தமிழ் கற்றுத் தருமா? இத்ததும் பீத்ததும்         இன்றையச் சொத்தென்று                செந்தமிழ் செத்து விடுமா? நயமற்ற கவிதையை         மொழிமாற்றுச் செய்தாலே                நல்லவை ஆகி விடுமா? சுயமற்ற உளரலைச்         சுகமான பொருளென்று                சொன்னாலே விற்று விடுமா? பாவாடை மேலாடை         தூக்கியே பார்த்திட                ஆங்கிலம் பொருள் தருமா? பதைக்கின்ற செயலெலாம்         பரவசம் எனக்கூற                பாவலற்கு மனம் வருமா? சுவையற்ற இயம்பலும்         சொதப்பிய பிதற்றலும்                தமிழ் கொல்லும் தரித்திரமே! கலையற்ற பொருளினைத்         தமிழின் அழகென்றால்                பழி சொல்லும் சரித்திரமே! பண்கெட்ட பாட்டினை         பைத்தியக் கூத்தினை               பாருக்குத் தமிழ் தருமா? கண்கெட்ட குருடர்கள்         கலையது என்பார்கள்                கலைமாது விலைக்கு ஆகுமா? காசுக்கு நோபலை         யாரேனும் விற்றாலே                கருணா நிதிக்குக் கிட்டும்! கலைமகள் வாயின்றி         கதறி அழும்போது                கண்ணீரில் இரத்தம் கொட்டும்! பாகம்: 2 ஏதுக்கும் தேறாத         கூவத்துக் குப்பையை                இலக்கியம் என்று மொழியவோ? இதுவரை தாழாத         தமிழன்னைக் குடில்மீது                எல்லாரும் வந்து உமிழவோ? யாசித்த பொருளதை         யாருக்கும் தெரியாமல்                நோபலுக்குப் பரிந்து உரைக்கவோ? யோசிக்கத் திறமின்றி         இருளிலே சுட்டதை                பாருக்குத் திரிந்து உரைக்கவோ? கன்னலே செந்தமிழே         கற்கண்டே தேன்பாகே                கருணைக்கு அளவு இல்லையோ? கருத்தையே திருடினும்         கருப்பையைச் சுருட்டினும்                பொறுமைக்கு எல்லை இல்லையோ? இதுவரைப் படைத்திட்ட         இலக்கியம் யாதுக்கும்                பரிசுக்குத் தகுதி இல்லையோ? இவரன்றித் தமிழிலே         இதுகாறும் பரிசிலுக்கு                யாரேனும் பிறக்க வில்லையோ? சூதுக்கும் வாதுக்கும்         சூலாகிப் பெற்றதெலாம்                சூத்திரம் சொல்லுதே அங்கே... யாதுக்கும் தேறாத         சாத்திரம் ஈதென்று                சத்தியம் செய்வோம் இங்கே... கற்பனை எல்லாம்         விற்பனைக்கு என்றே                கடைதனில் கிடைப்பதே போல் கலைக்கான நோபலும்         காவியப் பரிசிலும்                காசுக்குச் சிக்கி விடுமோ? மாசிலா மொழியென         மாணிக்கச் சிலையென                மாதவ மங்கை நல்லாள்; ஏதமிலா மாதவள்         இலக்கியக் கலைமகள்                இதயத்தே ஏதோ சொன்னாள்... இன்னும் உயிரோடு         இருப்பது எதற்கென்று                இயம்புக என மொழிந்தாள்! இறந்திடத் துணிந்தேன்         இஃதொன்றே போதும்                என்றே தான் பொழிந்தாள்!

***